Exame sorpresa

Hoxe púxenlles ós meus alumnos de segundo (na materia Tradución xeral inglés-alego) un exame sorpresa. Foi máis longo ca os exames que adoito poñer eu, e eles sabíano; dinlles 90 minutos para facelo, menos tempo do habitual, e sabíano tamén. Así e todo aceptaron facelo, aceptaron someterse a un exame longo e difícil en condicións precarias: non tiñan todalas súas ferramentas de consulta, só o ordernador.  E a verdade é que malia a situación tan particular, remataron todos eles moi ben a proba. Porque?

Porque cando lles anunciei a sorpresa non mencionei a palabra exame e indiqueilles que, de rematar ben a proba, levarían un punto extra na cualificación final da materia, pero de non lle dar cabo correctamente non terían penalización. Un só punto. É certo que pode marcar a diferenza entre un aprobado e un suspenso, pero isto non é habitual nos meus exames. Un punto non adoita ter unha grande relevancia na avaliación, pero é un reforzo positivo.

Estou convencido de que o feito de saberen que non corrían risco de que se lles aplicase unha penalización fixo que traballasen con menos nervios e máis confianza nas súas propias capacidades.

Isto estame a facer pensar moito no valor dos exames, que é o que miden, con que parámetros, en función de que e con que obxectivo.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s